Het had niet veel gescheeld of ik had dit niet kunnen schrijven.
Op zaterdag 21 februari liep ik na de wedstrijd Scharnegoutum tegen Mulier het veld op om de hoekvlaggen op de te ruimen toen ik na een meter of vijf niet goed werd en in de armen van de trainer op de grond werd gelegd. Op een paar meter afstand zaten nog spelers in de dug-out die terstond zeer bekwaam en vakkundig reanimatie toepasten en anderen die het AED-apparaat van de muur van de kantine haalden.
Mijn hart heeft mogelijk twee of drie minuten stilgestaan, maar ze kregen het weer aan de praat. Ik zal geen namen noemen om niemand te kort te doen, maar het was in één woord geweldig wat ze hebben gedaan. Met het typen van deze tekst word ik er nog emotioneel van. Jongens: geweldig wat jullie hebben gedaan. Er zijn nauwelijks woorden voor. BEDANKT. Jullie hebben mijn leven gered.
In het Frisius MC in Leeuwarden heb ik een open hartoperatie ondergaan en heb een ICD gekregen die het hart in de gaten houdt. Op 12 maart mocht ik weer naar huis om een lange revalidatie te ondergaan. Over de ziekenhuisopname ben ik zeer tevreden en thuis heb ik een geweldige mantelzorgster.
Tijdens de ziekenhuisopname kreeg ik een grote hoeveelheid kaarten, bloemen en fruitmanden. Uit allerlei hoeken kwamen de opbeurende mededelingen. Mensen allemaal heel hartelijk dank hiervoor. Ondertussen heb ik alweer met diverse mensen gesproken en maak ik ook mijn loopje naar de sportvelden alweer.
Ik ga ervan uit dat ik na verloop van tijd weer redelijk de ”oude” ben. Tot ziens.
Cees van der Goot
